Laat jezelf zien

Laat jezelf zien

31 augustus 2018 0 Door Natasja

Om me heen hoor en voel ik het steeds meer: we hebben behoefte om onszelf te zijn. Om eerlijk en open te zijn, onszelf te laten zien zoals we zijn, zonder masker of zonder alles mooier te maken. Je zou misschien kunnen denken dat dat niet zo moeilijk is. Er is immers maar één exemplaar van jou, dus dat is automatisch ‘jezelf’. En dat zou voldoende moeten zijn. Toch is dit voor veel mensen niet zo makkelijk. Ze vragen zich jarenlang af wie toch die mysterieuze ‘jezelf’ is en zoeken hem of haar op allerlei manieren en op ontelbare plekken, met wisselend resultaat. Ik kan hierover meepraten. Vroeger, als ik mensen hoorde peinzen over ‘wie ze nu precies waren’, moest ik zuchten en had ik de neiging met mijn ogen te rollen. Weer zo iemand die op zoek is naar zichzelf. Ga wat doen! Little did I know.

Want ook ik kwam niet veel later in een levensperiode waarin op zoek ging naar mezelf. Een zoektocht die tot op de dag van vandaag voortduurt. Ik heb inmiddels ontdekt dat ‘jezelf’ steeds weer verandert. Toen ik 16 was, was mijn ‘jezelf’ heel anders dan toen ik 30 was. De 30-jarige versie was veel meer ontwikkeld en had veel meer meegemaakt. Die ontwikkeling zorgde er echter ook voor dat ik me extra hard ging afvragen: wie ben ik? Hoe gedraag ik me als mezelf? Maar ook: wat wil ik? Een enorm grote vraag in mijn leven, als ik eerlijk ben. Om de zoveel tijd popt deze vraag weer op en daar ga ik: als een slaaf van mijn eigen gedachten laat ik 24/7 mijn hoofd ratelen en denk ik keer op keer dat ik daarmee hét antwoord vind. Wat niet zo is. Want ergens weet ik wel dat hét antwoord niet bestaat. Dat het ook niet komt aanwaaien. Dat het ook niet staat in een inzichtkaart, en dat er niemand is die mij hét antwoord kan geven. De enige effectieve aanpak is simpelweg: doen! Niet wachten, niet twijfelen, geen beren op de weg zien, niet tachtig miljoen keer iets overdenken. Gewoon gáán en ervaren wat er dan gebeurt. Trial and error.

Zichtbaar zijn
Al vanaf dat je een klein kindje bent, leer je je aan te passen aan verschillende situaties en mensen om je heen en doe je allerlei ervaringen op. Zo word je gevormd tot de persoon die je vandaag bent: een uniek iemand, met allerlei verschillende rollen. Als partner gedraag je je anders dan als werknemer. En als je met je kinderen bent, gedraag je je ook weer heel anders dan wanneer je alleen thuis bent. Het is prima als je verschillende rollen hebt, en daar gaat dit verhaal ook niet over. Het gaat over de angst om zichtbaar te zijn als jezelf. Om jezelf te accepteren zoals je bent en te staan voor wie je bent, in plaats van dat je je altijd anders voordoet uit onzekerheid, een gevoel van minderwaardigheid of schaamte. Ik vind dat dus hartstikke lastig, ook al ben ik al jaren aan het oefenen en word ik steeds een stukje beter!

Don’t wait for the opportunity, create it
Deze quote las ik vandaag op een gebouw toen ik in de bus op weg naar huis zat. Het inspireerde me. Aangezien mijn werk ophoudt wegens bezuinigingen, ben ik aan het solliciteren. Een proces dat veel bij me oproept en waar absoluut ook weer de vragen ‘wie ben ik?’ en ‘wat wil ik?’ opduiken. Schijtziek word ik ervan! Want ik weet wat ik kan, ik weet waar ik blij van word, ik weet wat ik absoluut níet wil. Ik weet alleen niet hoe ik dit in een vorm kan gieten, zodat het werkbaar wordt. Met als gevolg dat ik een beetje blijf rondzwemmen in mijn eigen gedachten en talloze ideeën en daar blijft het dan bij. Not this time! Ik ben het spuugbeu! Dit keer gaan we het anders doen. Gisteren, na ook weer een vrij vruchteloze zelfdenksessie, althans veel vruchten maar geen idee hoe ik de jam moest maken, als je begrijpt wat ik bedoel, daagde ik mezelf uit. Al jaren is ‘zichtbaarheid’ een item in mijn leven. Ik vind dat eng, omdat ik een diepgeworteld gevoel heb dat ik niet belangrijk, leuk of interessant genoeg ben om mezelf te laten zien. Met name in werksituaties kreeg ik dit geregeld terug. Ik werkte me suf, maar omdat ik het lastig vond om resultaten te laten zien en mezelf te laten horen, leek ik nogal onzichtbaar en dat is vaak niet wat werkgevers willen. De afgelopen jaren heb ik hier steeds beter mee leren omgaan, ben ik een opbouwend kritische werknemer geworden die zichzelf laat horen en voel ik me sneller mezelf. Zo ben ik zichtbaarder geworden en daar ben ik al heel blij mee.

Mijn eigen challenge
Toch ben ik er nog lang niet. Ik teken en schilder al sinds ik een klein Natasjaatje was. Heerlijk vond en vind ik het om mooie dingen te maken, te experimenteren met allerlei technieken en te genieten van het voldane gevoel als iets mooi worden is. Ik zou daar meer mee willen: mooie dingen voor anderen maken, zodat zij er ook van kunnen genieten en geïnspireerd raken. Vet leuk idee, Natasja! Als iemand anders met dit idee naar me toe zou komen, zou ik zeggen: ‘Ja! Doen! Echt een leuk idee en je hebt talent, dus gáán met je enthousiaste ideeën!’ Wat gebeurt er echter bij mezelf? De aloude ‘ja, maar’ komt tevoorschijn. Ja, maar zó mooi is het ook weer niet wat je maakt. Ja, maar anderen maken dingen die véél mooier/leuker/beter/origineler/gewilder zijn. Ja, maar wie zit er nou te wachten op jouw kunstwerkjes? FUCK IT! Echt, nu ik het schrijf, word ik er zó moe van. Al die demotiverende gedachten zorgen er alleen maar voor dat ik blijf stilstaan, terwijl ik juist zo blij word van tekenen en schilderen en teksten schrijven en foto’s maken. Daarom gaf ik mezelf een uitdaging met de bescheiden naam ‘Fuck onzichtbaarheid!’, die een week duurt. Ik heb een aantal goals opgeschreven en daar ga ik mee aan de slag. Ik mag er zijn, ik mag laten zien wat ik doe en wat ik gemaakt hebt, ik mag mezelf zijn! Wat ik níet mag doen in deze week is me laten leiden door demotiverende gedachten. Zodra er een in mijn hoofd oppopt, zeg ik: ga weg! En dan ga ik mooi verder waar ik mee bezig was. Ik heb er zin in! Over een week ga ik kijken wat er gebeurd is. Zijn er allerlei dingen verkeerd gelopen of is er juist iets heel moois gebeurd? Of misschien is er wel helemaal niks anders dan voorheen. De tijd zal het leren. Ik ben benieuwd!

Ben jij zichtbaar als jezelf? Gaat het je makkelijk af of vind je het lastig? En hoe ga je daar dan mee om?